O rasie

Ragdoll – „szmaciana lalka”

Koty możemy uznać za zjawisko, które w świecie zwierząt nie ma sobie równych. To właśnie powoduje, że mimo tego, iż żyjemy w XXI wieku lubimy opowiadać o nich niestworzone historie. Wiele opowieści krąży również wokół pochodzenia rasy ragdoll. Historia rozpoczyna się w USA w latach 60-tych XX wieku. Ann Baker, mieszkająca w Riverside w Californii, była odkrywczynią i właścicielka pierwszych ragdolli oraz założycielką organizacji poświęconej tej rasie. 

Za matkę wszystkich ragdolli uważa się półdziką kotkę o imieniu Josephine, która była białym, długowłosym kotem należącym do pani Pennels, sąsiadki Ann Baker. 

Na początku kotka żyła sobie na wolności i nikt się nią nie interesował aż do momentu, gdy została potrącona przez samochód. Sąsiedzi Ann Baker, którzy pracowali na miejscowym uniwersytecie zajęli się leczeniem kotki i pomogli jej dojść do siebie po ciężkim wypadku. W okresie rekonwalescencji musiała pozostawać w domu. 

Udało ją się wówczas odrobinę oswoić i sprawić, aby pozwalała ludziom do siebie 

podchodzić. Na pierwszy miot już po jej wyleczeniu zwróciła uwagę właśnie Ann Baker. Poprzednie kocięta były dzikie i nieufne, a te które się teraz urodziły okazały się całkowitym przeciwieństwem starszego rodzeństwa. Maleństwa okazały się ufne, przyjazne, pozbawione agresji, pozwalały brać się na ręce. Nazwa „szmaciana lalka” odzwierciedla charakter i niespotykaną u innych ras cechę, jaką jest rozluźnienie mięśni po uniesieniu kota na ręce.

Przypuszczalnie protoplastami ragdoli były łagodne persy, równie łagodne koty birmańskie i syjamy, po których ragdoll odziedziczył umaszczenie zwane „colorpoint”. Czego by o tych pięknych kotach nie opowiadano, trzeba przyznać, że to niezwykłe jak na koci świat stworzenie. Ragdoll ma wyjątkowo łagodny charakter i należy do tzw. „kotów niskopodłogowych”. Dorosłe koty nie wykazują zbyt dużej aktywności i chęci biegania po wyżej położonych miejscach, takich jak półki czy szafki. Ze względu na brak agresji żyje w zgodzie z innymi zwierzętami i dziećmi, bardzo rzadko używając pazurów podczas zabawy. 

Należy jednak bacznie zwracać uwagę, aby podczas takich harców to jemu nie stała się krzywda, gdyż jego łagodność i ufna natura czynią go w dużej mierze bezbronnym.

Mocno przywiązuje się do człowieka i chętnie uczestniczy w życiu domowym. Jest wiecznym „maluchem”, który naiwnie wierzy, że wszyscy to przyjaciele. Koty tej rasy nigdy nie powinny być samodzielnie wypuszczane na dwór, ponieważ ich cechy nie pozwalają im na zachowanie typowo kociego instynktu samozachowawczego. Nieprawdą jest, że ragdoll ma wyższy od innych kotów próg bólu. Jest po prostu spokojniejszy i bardziej cierpliwy. Ten „mięciutki” kotek poddaje się wszelakim pieszczotom.

Ragdolle świetnie przystosowują się do małych mieszkań i jeśli tylko zapewnimy im towarzystwo i zabawki, będą czuły się szczęśliwe. Pamiętajmy jednak, że każde zwierzę ma swój indywidualny charakter, w dużej mierze kształtowany przez nas – właścicieli.

Ragdoll ma bardzo miękkie i aksamitne futro. Krótsze na przednich łapach i twarzy, wydłużające się poprzez szczyt głowy i kark ku reszcie ciała. Średniej długości do długiego na brzuchu i portkach. Dookoła szyi kryza. Ogon długi, zwężający się ku końcowi, mięsisty.

Futro pozbawione podszerstka czyni je łatwym w pielęgnacji i nie dochodzi do tzw. kołtunienia.

Oczy ragdolli są duże, owalne i zawsze niebieskie – preferowany jest ciemniejszy kolor.

Bardzo ważną cechą wyglądu jest zaokrąglone czoło, profil przypomina skocznię narciarską, nie jest dobrze widziany profil prosty tzw. rzymski. Ragdolle mają bardzo charakterystyczne sklepienie głowy tzw. „lotnisko”, czyli płaski szczyt z nisko osadzonymi, otwartymi u nasady, zaokrąglonymi uszami lekko pochylonymi ku przodowi.

Ragdolle to duże koty ( kotki 3,5-6 kg, kocury 5–10kg). Rosną powoli, a pełną dojrzałość osiągają w wieku ok. 3-4 lat. Wszystkie koty tej rasy mają znaczenie point, czyli twarz, uszy, nogi i ogon są ciemniejsze niż reszta ciała. Kociaki rodzą się białe, a ich kolory i wzory zaczynają się ujawniać, kiedy osiągają około 10 dni i z wiekiem stają się coraz ciemniejsze.

Radgoll występuje w trzech różnych rozłożeniach koloru: colourpoint, bicolour, mitted i w 10 różnych odmianach barwnych dla każdego rodzaju.

 

Przy opracowaniu tekstu wykorzystano informacje z artykułów Doroty Sumińskiej oraz Grzegorza Cieślikowskiego.